Τελικά είναι πραγματικότητα? Επιστήμονας της NASA μιλάει για αεροψεκασμούς και γεωμηχανική!!!

Δημοσιεύθηκαν τμήματα μιας παρουσίασης της NASA, όπου ένας ειδικός της Jet Propulsion Labs (κέντρο έρευνας και ανάπτυξης της NASA) εξηγεί για τα chemtrails και πώς η γεωμηχανική εργάζεται χέρι-χέρι μαζί τους, κάτι που το MSM εξακολουθεί να προσπαθεί να απεικονίζει ως θεωρία «συνωμοσίας», αλλά η ίδια η NASA αναγνωρίζει τις εφαρμογές της γεωμηχανικής, καθώς επίσης και αυτόν τον εμπειρογνώμονα που παρέχει μια σαφή εξήγηση για το τι είναι, και πώς η υπάρχουσα τεχνολογία είναι περισσότερο από επαρκής για να ψεκάσει συγκεκριμένα, μέσω των αεροπλάνων.

Μέσω των στοιχείων του βίντεο:

Πόση ζημιά κάνουν στο όνομα της «σωτηρίας του πλανήτη;” Ποιες άλλες εφαρμογές χρησιμοποιούν αυτή την τεχνολογία για την οποία δεν λένε στο λαό;

Τη στιγμή που θα το μάθετε, μπορεί να είναι πολύ αργά.

Οι συνδέσεις παρέχονται στο παρακάτω βίντεο, καθώς και μια σύνδεση με την αρχική παρουσίαση της NASA.

Ξηρασία, πείνα, chemtrails και το παγκόσμια παιχνίδι του κινδύνου:
Η γεωμηχανική είναι πραγματική, και αναπόφευκτο μέρος του μέλλοντος, όταν η επιστήμη προσπαθεί να ενορχηστρώσει τη φύση στο όνομα της εξημέρωσης της κλιματικής αλλαγής, ενώ οι εμπειρογνώμονες διαφωνούν για το ποιος θα κάνει τους κανόνες στην παγκόσμια διακυβέρνηση της τροποποίησης του καιρού και της γεωμηχανικής.

Θα μπορούσε ένας αδίστακτος δισεκατομμυριούχος να πειραματιστεί με την λεπτή ισορροπία της Γης μας; Θα μπορούσε ένας τρελός επιστήμονας, ακόμη και ένα “όπλο” ελέγχου του καιρού να ασκήσει εξουσία πάνω στον πλανήτη;

Τα πάντα είναι πιθανά, προειδοποιεί ένας εμπειρογνώμονας της NASA Jet Propulsion Labs. Τα Chemtrails και η γεωμηχανική δεν είναι πλέον πράγματα συνωμοτικής κερδοσκοπίας ή ρετρό επιστημονικής φαντασίας – είναι τα σενάρια που διαμορφώνουν τον κόσμο να έρθουν ως επιστήμη που μελετά κατά πόσο είναι πάρα πολύ μακριά για να πάει τον άνθρωπο στο όνομα μιας παγκόσμιας περιβαλλοντικής κρίσης;

ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Όλο και περισσότερο παρατηρούμε την μεγάλη επιρροή που ασκούν οι νέες τεχνολογίες στον τομέα της εκπαίδευσης. Οι υπολογιστές, το δίκτυο World Wide Web, και η διαχυτικότητα που προσφέρει το Internet, έχει παρακινήσει πολλούς ερευνητές να εξετάσουν τις δυνατότητες και τις προκλήσεις που τυχόν να έχουν στο τομέα της παιδείας. 

Την ώρα που στον υπόλοιπο κόσμο ο τεχνολογικός εξοπλισμός θεωρείται απαραίτητος στην εκπαίδευση, οι νέες τεχνολογίες γίνονται μέσο διδασκαλίας και οι μαθητές ενθαρρύνονται στη χρήση τους, στην καρδιά της Μέκκας της Τεχνολογίας, το μολύβι, το χαρτί και το χάρτινο βιβλίο είναι τα μόνα εργαλεία διδασκαλίας που κρίνονται αποδεκτά.

Πίσω από αυτήν την επιλογή κρύβεται η άποψη ότι σχολεία και υπολογιστές είναι ασύμβατα μεταξύ τους. Περίπου 160 σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν την ίδια φιλοσοφία. Η χρήση των υπολογιστών -εκτιμούν οι εμπνευστές της- έχει αρνητικές συνέπειες στη φυσική δραστηριότητα, τη δημιουργική σκέψη, την επικοινωνία ανάμεσα στους μαθητές, τη συγκέντρωση των παιδιών στο μάθημα.

«Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κανείς την τεχνολογία για να μάθει γραμματική», δήλωνε στην εφημερίδα “Νιου Γιορκ Τάιμς” ένας εργαζόμενος της Σίλικον Βάλεϊ, τα παιδιά του οποίου φοιτούν σε σχολείο όπου δεν υπάρχει ούτε ένας υπολογιστής και το οποίο ακολουθεί την εκπαιδευτική μέθοδο του αυστριακού φιλόσοφου και παιδαγωγού Ρούντολφ Στάινερ. «Η ιδέα ότι μια εφαρμογή του iPad μπορεί να διδάξει καλύτερα τα παιδιά μου πώς να διαβάζουν ή να μάθουν ευκολότερα αριθμητική είναι απλώς γελοία», προσθέτει ο ίδιος.

Αυτός ο πατέρας δεν είναι τόσο “τεχνοφοβικός” όσο θα πίστευε κανείς: διαθέτει πτυχίο πληροφορικής, εργάζεται στην Google και δεν πηγαίνει πουθενά χωρίς το iPad και το “έξυπνο” κινητό του. Η κόρη του, όμως, που πηγαίνει στην πέμπτη τάξη του Δημοτικού, «δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει το Google». Ο γιός του πηγαίνει στο Γυμνάσιο κι έχει μόλις αρχίσει να μαθαίνει.

Μαζί θα συμφωνούσαν και κάποιοι ειδικοί της εκπαίδευσης. Όπως υποστηρίζουν, δεν έχει αποδειχθεί ότι η χρήση υπολογιστών και λοιπών τεχνολογικών γκάτζετς, συνδέονται με τη βελτίωση των επιδόσεων των μαθητών.

Η παραδοσιακή μορφή διδασκαλίας θέλει τον εκπαιδευτικό να βοηθάει το μαθητή να εσωτερικεύσει τη γνώση που προσφέρουν τα σχολικά βιβλία, μια γνώση που παρουσιάζεται ως πιστή περιγραφή μιας αμετάβλητης πραγματικότητας. Έμφαση δίνεται στο πως ο μαθητής θα συλλάβει το τμήμα της πραγματικότητας που του παραδίδεται έτοιμο (εξ’ ου και η «παράδοση του μαθήματος») -και υποτίθεται ότι υπάρχει έξω απ’ αυτόν- και στο πως ο εκπαιδευτικός θα εξαφανίσει τις αμφισημίες ή τα σκοτεινά σημεία, μεταφέροντας την ίδια γνώση σε όλους τους μαθητές. Αυτό το είδος διδασκαλίας είναι σε όλους μας πολύ οικείο και, αναμφισβήτητα, απαραίτητο σε κάποιες περιπτώσεις (ο τρόπος που εξετάζονται οι μαθητές στις Πανελλήνιες εξετάσεις, εξάλλου, ενθαρρύνει αυτού του είδους τη διδασκαλία). Η τεχνολογία, σ’ αυτό το είδος διδασκαλίας, μπορεί απλώς να συμβάλει σε μια πιο ελκυστική και πλούσια παρουσίαση των πληροφοριών που συνθέτουν τη προσφερόμενη γνώση. 

ΕΛΑΧΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ

Στην εποχή μας, εποχή του τεχνολογικού θριάμβου και της ελαχιστοποίησης των διαστάσεων των microchips γίνεται λόγος για κρίση και προβλήματα που οδηγούν σε αδιέξοδα. Η συσσώρευση τόνων σκουπιδιών κάθε μέρα στις μεγαλουπόλεις δημιουργούν εστίες μόλυνσης, ειδικά τώρα το καλοκαίρι με τη ζέστη, που βγάζουμε τα σκουπίδια το πρωί ενώ γνωρίζουμε ότι τα απορριμματοφόρα περνούν αργά το βράδυ.

Διάβαζα πριν μια δεκαετία στις στατιστικές ότι μας αναλογούν κοντά στο 1Kg απορρίμματα ανά άτομο ανά ημέρα. Σήμερα το αντίστοιχο ποσό είναι κοντά στα 2,5Kg. Ο τριπλασιασμός περίπου αυτής της τιμής οφείλεται στην ανεξέλεγκτη παραγωγή και υπερκατανάλωση προϊόντων. Αγοράζουμε τα προϊόντα μας χωρίς να σκεφτόμαστε αν τα χρειαζόμαστε όλα και χωρίς να γνωρίζουμε αν θα τα χρησιμοποιήσουμε όλα. Υπάρχει μια υπερκαταναλωτική μανία αγοράς των πάντων, πολλές φορές μόνο και μόνο για να τα δοκιμάσουμε και μετά να τα ρίξουμε στα σκουπίδια, αφού δε μας ήταν αναγκαία ή δε μας ικανοποίησαν. Ό,τι θεωρείτο πολυτέλεια πριν πέντε ή έξι χρόνια, η τηλεόραση, η μόδα και οι διαφημίσεις μας το σερβίρουν ως αναγκαίο σήμερα. Χρειάζεται λίγο κοινός νους και αντίσταση σε κάθε είδους σερβίρισμα.

Βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε για το θέμα της ανακύκλωσης τόσο στην πόλη μας όσο και σε άλλες πόλεις της Ελλάδος και δε νιώθουμε την ανάγκη να ευαισθητοποιηθούμε περισσότερο. Πρέπει να ενημερωθούμε αλλά και να ενημερώσουμε όσους συμπολίτες μας δε γνωρίζουν για τα πλεονεκτήματα της ανακύκλωσης¨ και να τους δείξουμε πώς χρησιμοποιούμε τους κάδους της ανακύκλωσης όπου μερικές φορές βρίσκεις οτιδήποτε θελήσεις εκτός από ανακυκλώσιμα υλικά. Πέρα από αυτό όμως το σημαντικότερο είναι η πρόληψη. Πρέπει να έχουμε το νου μας να ελαχιστοποιήσουμε τα απορρίμματά μας.

Η ελαχιστοποίηση αποτελεί την προτιμώμενη επιλογή, η επαναχρησιμοποίηση ακολουθεί (ειδικά των γυάλινων και πλαστικών αντικειμένων), έπεται η ανακύκλωση και στο τέλος η απόρριψη (ασφαλής διάθεση) ως λύση έσχατης ανάγκης.


Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,

Δημήτρης Κακάτσος
Φυσικός, Περιβαλλοντολόγος MSc
email: dimiskak@gmail.com