ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΟΧΙ ...ΚΡΟΙΣΟΥΣ

Επενδύστε στην ποιότητα, διώξτε τα "κλειστά" και κουτοπόνηρα μυαλά.

Είναι λυπηρό να βλέπεις στις μέρες μας να οδηγούμαστε στον παραμερισμό οποιουδήποτε θα μπορούσε να παίξει καταλυτικό και αφυπνιστικό ρόλο στο γενικότερο πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό νιρβάνα. Έναν νιρβάνα που χειραγωγημένα δημιουργείται από κάποιους κύκλους και μετατρέπει τους ανθρώπους σε άβουλες μάζες. Η περιθωριοποίηση αυτών τρέφεται από τη λεγόμενη πολιτικοοικονομική κρίση που έχουμε στις μέρες μας και είναι απόρροια της ηθικής κρίσης και της ισοπέδωσης αξιών και αρχών που καταστρατηγήθηκαν βάναυσα όλα τα προηγούμενα χρόνια. 

Και έχουμε φθάσει σε μια παντελή έλλειψη κρατικής μέριμνας ακόμη και για ουσιώδη πράγματα, σε κοινωνικές ανισότητες και διαμάχες, σε κομματικές κατακρίσεις και αγκυλώσεις, σε εγωισμούς υπέρμετρους και αδιαφορία, σε ομοιογενοποιήσεις και έλλειψη της κοινής λογικής, σε απαξίωση προτύπων και μέτρων, σε αδιαφορία για το φυσικό περιβάλλον, για τον αθλητισμό και την άμιλλα.  Εμείς παρακολουθούμε απλά, σαν αμέτοχοι θεατές, τον κατήφορό μας.   

Δεν επιτρέπεται π.χ. στο σχολείο που είναι ο τροφοδότης της μελλοντικής μας μόρφωσης και καλλιέργειας ο μαθητής να δείχνει ασέβεια και θράσος προς τον δάσκαλο του και προς την μαθητική  κοινότητα.                 

Οι ισορροπίες έχουν διαταραχτεί πλήρως.Θα πρέπει να υπάρξει γενική αναθεώρηση της λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας προς όλες τις κατευθύνσεις και φυσικά ο υπουργός παιδείας να μην είναι κομματικό όργανο.

 

Είναι διάχυτη λοιπόν η δυσφορία για το αδιέξοδο της πολιτικής τους τρία ολόκληρα χρόνια τώρα που μας φλόμωσαν στα ψέμματα με τις λίστες και τους στόχους των μνημονίων τους που δεν πιάνονται ποτέ σαν τα φαντάσματα και διαρκώς θέλουν αναθεώρηση πετσοκόβωντας μόνο τους μισθούς μας. Είναι βαρύτατες οι ευθύνες των πολιτικών αρχηγών και των παρατρεχάμενών τους που προκάλεσαν την ηθική απαξίωση της δημοκρατικής λειτουργίας θεσμών και ιδεών και νομιμοποίησαν το λάδωμα και το γρηγορόσημο.

 

Δημιουργήθηκε έτσι ένα στρεβλό και ασσύμετρο μπαλόνι δικαιωμάτων, μιζών, πελατειακών σχέσεων, αναξιοκρατίας, κρατικής παρέμβασης και αυθαιρεσίας που είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί να προδώσουν την αποστολή τους. "Βρείτε στοιχεία να τα πάτε στον εισαγγελέα" είπε ο Σημίτης, "ηθικό ή νόμιμο" είπε ο Βουλγαράκης, "πλήρη κάθαρση" λένε πολλοί και στέλνουν 200 φακέλους σε δυο μόνο ανθρώπους-οικονομικούς εισαγγελείς τους λένε-. Τι να πρωτοκάνουν αυτοί, χωρίς 10 - 15 βοηθούς εισαγγελείς? σε μικρά γραφεία με τόσους φακέλλους στοιβαγμένους και χωρίς internet όπως λένε? ...Στάχτη στα μάτια μας, λέω εγώ.

 

Επόμενο ήταν να σκάσει και να λουστούμε τις υποχρεώσεις μας που είχαμε απεμπολίσει. Το ψάρι βρωμάει απο το κεφάλι γιατί μεθοδευμένα η πολιτική τους είχε αναλωθεί στην τεχνική να διαχειρίζονται και να διατηρούνται στην εξουσία απλώνοντας ένα δίχτυ από μαριονέτες-κομματικούς γλείφτες και του πιο μικρού κοκκάλου που τους έριχναν από τα λουκούλεια γεύματά τους - κοινώς επιχειρηματικές συμφωνίες.

 

Ας σταματήσω εδώ, μην με πούνε και μένα δημοσιογράφο που μόνο κρίνω και δεν προτείνω.

Αλλά ευτυχώς δεν δουλεύω σε κανένα μεγάλο ή μικρό Μ.Μ.Ε., δηλ. Μέσο Μετάλλαξης Εγκεφάλων που πολύ καλά έκαναν τη δουλειά για την οποία αμείφθησαν αυτά τα χρόνια. Και μιλάω για τις πολιτικές τους αναλύσεις αλλά και για τα ευκολοχώνευτα σήριαλ και ριάλιτυ που κρατούσαν χαμηλά τον πήχυ.

 

Υ.Γ.  Για να κάνω και μία πρόταση από σήμερα, σας λέω, να πάμε όλοι μας ενάντια στο ρεύμα  που κυριαρχεί στην κοινωνία με ξεχωριστές και ιδιαίτερες προτάσεις που πάνε αντίθετα στην τάση βολέματος, αδράνειας και ισοπέδωσης και αποτελούν τις μοναδικό μοχλό που θα φέρει την αλλαγή νοοτροπίας και θα σηματοδοτήσει την μελλοντική μας πραγματική ανάπτυξη. 

Σκεφτείτε, ιδέες υπάρχουν.

 

  

   

ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Όλο και περισσότερο παρατηρούμε την μεγάλη επιρροή που ασκούν οι νέες τεχνολογίες στον τομέα της εκπαίδευσης. Οι υπολογιστές, το δίκτυο World Wide Web, και η διαχυτικότητα που προσφέρει το Internet, έχει παρακινήσει πολλούς ερευνητές να εξετάσουν τις δυνατότητες και τις προκλήσεις που τυχόν να έχουν στο τομέα της παιδείας. 

Την ώρα που στον υπόλοιπο κόσμο ο τεχνολογικός εξοπλισμός θεωρείται απαραίτητος στην εκπαίδευση, οι νέες τεχνολογίες γίνονται μέσο διδασκαλίας και οι μαθητές ενθαρρύνονται στη χρήση τους, στην καρδιά της Μέκκας της Τεχνολογίας, το μολύβι, το χαρτί και το χάρτινο βιβλίο είναι τα μόνα εργαλεία διδασκαλίας που κρίνονται αποδεκτά.

Πίσω από αυτήν την επιλογή κρύβεται η άποψη ότι σχολεία και υπολογιστές είναι ασύμβατα μεταξύ τους. Περίπου 160 σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν την ίδια φιλοσοφία. Η χρήση των υπολογιστών -εκτιμούν οι εμπνευστές της- έχει αρνητικές συνέπειες στη φυσική δραστηριότητα, τη δημιουργική σκέψη, την επικοινωνία ανάμεσα στους μαθητές, τη συγκέντρωση των παιδιών στο μάθημα.

«Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κανείς την τεχνολογία για να μάθει γραμματική», δήλωνε στην εφημερίδα “Νιου Γιορκ Τάιμς” ένας εργαζόμενος της Σίλικον Βάλεϊ, τα παιδιά του οποίου φοιτούν σε σχολείο όπου δεν υπάρχει ούτε ένας υπολογιστής και το οποίο ακολουθεί την εκπαιδευτική μέθοδο του αυστριακού φιλόσοφου και παιδαγωγού Ρούντολφ Στάινερ. «Η ιδέα ότι μια εφαρμογή του iPad μπορεί να διδάξει καλύτερα τα παιδιά μου πώς να διαβάζουν ή να μάθουν ευκολότερα αριθμητική είναι απλώς γελοία», προσθέτει ο ίδιος.

Αυτός ο πατέρας δεν είναι τόσο “τεχνοφοβικός” όσο θα πίστευε κανείς: διαθέτει πτυχίο πληροφορικής, εργάζεται στην Google και δεν πηγαίνει πουθενά χωρίς το iPad και το “έξυπνο” κινητό του. Η κόρη του, όμως, που πηγαίνει στην πέμπτη τάξη του Δημοτικού, «δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει το Google». Ο γιός του πηγαίνει στο Γυμνάσιο κι έχει μόλις αρχίσει να μαθαίνει.

Μαζί θα συμφωνούσαν και κάποιοι ειδικοί της εκπαίδευσης. Όπως υποστηρίζουν, δεν έχει αποδειχθεί ότι η χρήση υπολογιστών και λοιπών τεχνολογικών γκάτζετς, συνδέονται με τη βελτίωση των επιδόσεων των μαθητών.

Η παραδοσιακή μορφή διδασκαλίας θέλει τον εκπαιδευτικό να βοηθάει το μαθητή να εσωτερικεύσει τη γνώση που προσφέρουν τα σχολικά βιβλία, μια γνώση που παρουσιάζεται ως πιστή περιγραφή μιας αμετάβλητης πραγματικότητας. Έμφαση δίνεται στο πως ο μαθητής θα συλλάβει το τμήμα της πραγματικότητας που του παραδίδεται έτοιμο (εξ’ ου και η «παράδοση του μαθήματος») -και υποτίθεται ότι υπάρχει έξω απ’ αυτόν- και στο πως ο εκπαιδευτικός θα εξαφανίσει τις αμφισημίες ή τα σκοτεινά σημεία, μεταφέροντας την ίδια γνώση σε όλους τους μαθητές. Αυτό το είδος διδασκαλίας είναι σε όλους μας πολύ οικείο και, αναμφισβήτητα, απαραίτητο σε κάποιες περιπτώσεις (ο τρόπος που εξετάζονται οι μαθητές στις Πανελλήνιες εξετάσεις, εξάλλου, ενθαρρύνει αυτού του είδους τη διδασκαλία). Η τεχνολογία, σ’ αυτό το είδος διδασκαλίας, μπορεί απλώς να συμβάλει σε μια πιο ελκυστική και πλούσια παρουσίαση των πληροφοριών που συνθέτουν τη προσφερόμενη γνώση.