Χριστούγεννα των ρήξεων και της απελευθέρωσης...

Πώς, άραγε, ο ίδιος ο Χριστός προσδιόρισε τη σάρκωσή του και την είσοδό του στην ανθρώπινη ιστορία; Το ευαγγέλιο του Λουκά μας πληροφορεί ότι ο Ιησούς ξεκίνησε τη δημόσια δράση του αναγγέλοντάς την ως αποστολή απελευθερωτική. Βρισκόταν στη συναγωγή της Ναζαρέτ και, όπως συνήθιζαν οι συναγμένοι Ιουδαίοι, διάβασε φωναχτά ένα απόσπασμα της Γραφής. Επρόκειτο για κείμενο του προφήτη Ησαΐα, το οποίο ο Λουκάς παραθέτει ως εξής:

"Το Πνεύμα του Κυρίου με κατέχει, γιατί ο Κύριος με έχρισε και μ' έστειλε ν' αναγγείλω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς, να θεραπεύσω τους τσακισμένους ψυχικά• στους αιχμαλώτους να κηρύξω λευτεριά και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους• να φέρω λευτεριά στους τσακισμένους, να αναγγείλω του καιρού τον ερχομό που ο Κύριος θα φέρει τη σωτηρία στο λαό του" [1].

Ευθύς μόλις ανέγνωσε το χωρίο, ο Ιησούς το συνέδεσε απερίφραστα με τον εαυτό του: "Σήμερα", τους είπε, "βρίσκει την εκπλήρωσή της η προφητεία που μόλις ακούσατε".

Καθαυτή η επιλογή του κειμένου είχε πολύ σημαντικά συμφραζόμενα. Μιλώντας για την ανατολή μιας εποχής απελευθέρωσης, παρέπεμπε σε έναν πολύτιμο και ριζοσπαστικό ιουδαϊκό θεσμό, το Ιωβηλαίο έτος. Κατ' εντολή του Θεού, κάθε πενήντα χρὀνια η υποθηκευμένη για χρέη περιουσία επιστρεφόταν στους ιδιοκτήτες της και ελευθερώνονταν οι δούλοι (Λευιτ. 25: 8-34). Επρόκειτο, δηλαδή, για μια ασφαλιστική δικλείδα κατά της συσσώρευσης πλούτου, κατά της τοκογλυφικής οικονομίας, κατά της απανθρωπιάς, κατά της κοινωνικής αδικίας. Έτσι, ο Χριστός δηλώνει ότι αυτό που εγκαινιάζει είναι μια στάση ζωής προεχόντως αλληλεγγύης. Η σύνταξη με το μέρος των οδυνομένων γίνεται σημάδι ότι η Βασιλεία, ο νέος κόσμος του Θεού ξεμύτισε.

Στο σημείο αυτό, ωστόσο, υπάρχει άλλο ένα ζήτημα, εξαιρετικής σπουδαιότητας. Το κείμενο που παραθέτει ο Λουκάς, δεν είναι στην πραγματικότητα ατόφιο απόσπασμα του Ησαΐα, αλλά μια σύνθεση! Ολόκληρο είναι ειλημμένο από το το 61ο κεφάλαιο του προφητικού βιβλίου (στ. 1-2), πλην της φράσης "να φέρω λευτεριά στους τσακισμένους". Αυτήν ο Λουκάς την πρόσθεσε στο απόσπασμα, προφανώς εμπνεόμενος από άλλο σημείο του Ησαΐα (τρία κεφάλαια παραπάνω), όπου διευκρινίζεται ποια είναι η αυθεντική νηστεία, η οποία και ευχαριστεί τον Θεό [2]. Η αυθεντική νηστεία, λέει εκεί ο Ησαΐας, δεν έγκειται στην τήρηση εξωτερικών λατρευτικών τύπων: "Μ' αυτό τον τρόπο που προσεύχεστε, δεν πρόκειται να εισακουστεί η προσευχή σας. Η νηστεία, όπως εγώ τη θέλω [λέει ο Θεός δια γραφίδος Ησαΐα], δεν είναι να κακουχείστε για μια μέρα, και το κεφάλι κάτω να το σκύβετε, καθώς το βούρλο, με ρούχα πένθιμα να κάθεστε στη στάχτη". Αντιθέτως, η αυθεντική νηστεία έγκειται σε δράση απελευθερωτική: "Να σπάτε των αδικημένων τα δεσμά, να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν, τους καταπιεσμένους ν' απελευθερώνετε και να συντρίβετε κάθε ζυγό" (58: 5-6). Με τη σύνθεση, λοιπόν, που πραγματοποίησε ο Λουκάς, υπογραμμίζεται ακόμη εντονότερα το απελευθερωτικό πρόταγμα.

Ο ιωβηλαίος θεσμός αφορούσε την πράξη. Όχι κάποιον ανιστορικό εσωτερισμό. Και η σάρκωση δεν αποτελεί χημεία (δηλαδή απλώς την ανάκραση δυο υλικών - της θείας και της ανθρώπινης ουσίας), αλλά το αντάμωμα του ζείδωρου Θεού με την ανθρώπινη πληρότητα, άρα και με την ευθύνη, και με την πράξη, και με τις σχέσεις. Η διακήρυξη του Χριστού (διακήρυξη που αντανακλάται σε πλήθος σημεία του ευαγγελίου του, όπως η συγκλονιστική αντίθεσή του προς τον Μαμωνά και τη μετατροπή του ναού σε χρηματιστήριο) προσκαλεί τους Χριστιανούς σε πράξη που αλλάζει τον κόσμο, που απελευθερώνει, που έρχεται σε ρήξη με τις δυνάμεις οι οποίες λεηλατούν την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Από τη δεκαετία του 1970, η διακήρυξη αυτή έγινε αφετηριακό σημείο της θεολογίας της απελευθέρωσης [3], η οποία όρισε ως ευαγγελικό καθήκον και ως αποστολή της Εκκλησίας την καταπολέμηση των κοινωνικών δομών που παράγουν αδικία και εξαθλίωση. Ωστόσο, η οπτική αυτή έχει τα ριζώματα της στην ίδια την εκκλησιαστική παράδοση - άσχετα αν οι ίδιοι οι εκκλησιαστικοί άνθρωποι συχνά την θέτουν σε καταστολή ή αγανακτούν μόνον όταν θιγεί η ατομική τους ευμάρεια, κι όχι επειδή η πλουτοκρατία είναι ακραιφνής ειδωλολατρία και σε καλούς και σε κακούς καιρούς! Ήδη τον 14ον αιώνα ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς επικαλέστηκε ακριβώς το περί νηστείας και συντριβής των ζυγών χωρίο του Ησαΐα, για να συνηγορήσει υπέρ της πράξης εκείνης, η οποία ταυτόχρονα αποτελεί κορυφαία πνευματική στάση. Και κατέληγε:

"Οι άρπαγες και οι άδικοι δεν θα αναστηθούν για να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με τον Χριστό και να κριθούν, αλλά ευθύς για να καταδικαστούν [...], διότι και στην εδώ ζωή ποτέ δεν είχαν έρθει πραγματικά πρόσωπο με πρόσωπο με τον Χριστό [...]. Οι τεράστιες περιουσίες είναι στην πραγματικότητα κοινές, αφού προέρχονται από τα κοινά ταμεία της φύσης που έφτιαξε ο Θεός [...]. Κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει την ποινή, αν δεν δεχτεί στη ζωή του τους φτωχούς" [4].

Μήπως η χριστιανική συμμετοχή σε ένα παγκόσμιο κίνημα διαγραφής των καταχρηστικών και τοκογλυφικών χρεών δεν είναι τίποτα παραπάνω από απαίτηση του ίδιου του μυστηρίου της πίστης; Αποστολή των Χριστιανών (αν αυτοί αντέχουν το βάρος της ταυτότητάς τους) είναι να μαρτυρήσουν με λόγο και πράξη στον δημόσιο χώρο αυτό που ο σαρκωμένος Θεός τους το πρωτοανήγγειλε σε μια συναγωγή. Ο ίδιος τους ζήτησε ακροτελευτίως να γίνουν μάρτυρές του "ως τα πέρατα της γης" (Πράξ. 1:8).

ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Λουκ. 4: 18-19. Οι μεταφράσεις είναι από τις εκδόσεις Η Καινή Διαθήκη. Το πρωτότυπο κείμενο με μετάφραση στη δημοτική, και Η Παλαιά Διαθήκη. Μετάφραση από τα πρωτότυπα κείμενα, εκδ. Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας, Αθήνα 1989 και 1997 αντίστοιχα. 

2. Βλ. Jacques Matthey, "Luke 4: 16-30. The Spirit's mission manifesto: Jesus' hereneutics and Luke's editorial", στο: Internalional Review of Miasion 352 (2000), σσ. 3-11.

3. Λ.χ. Gustavo Gutierrez, The God of Life, εκδ. Orbis Books, Maryknoll, New York 1991, σσ. 6-9.

4. Γρηγόριος Παλαμάς, PG 151, 161C-165B. Βλ. Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, Κοινωνική δικαιοσύνη και Ορθόδοξη θεολογία, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 32006, σσ. 42-46.

----------------

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Χριστιανική", Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Μία ομάδα 50 ανθρώπων συμμετείχε σ’ ένα συνέδριο. Ξαφνικά, ένας ομιλητής αποφάσισε να κάνει ένα ομαδικό πείραμα.

Έδωσε σε κάθε σύνεδρο από ένα μπαλόνι, και ζήτησε από τον κάθε ένα να γράψει επάνω, με μαρκαδόρο, το όνομά του/της. Έπειτα, μεταφέρθηκαν όλα τα μπαλόνια σε άλλο δωμάτιο. Ακολούθως, οι σύνεδροι κλήθηκαν να πάνε στο δωμάτιο εκείνο και να βρουν, μέσα σε πέντε λεπτά, το μπαλόνι με το όνομά τους. Έγινε πανζουρλισμός. Ο ένας έσπρωχνε τον άλλον, συγκρούονταν μεταξύ τους, αλληλοδιαμαρτύρονταν, σκέτος χαμός. Όταν πέρασαν τα 5 λεπτά, κανένας δεν είχε βρει το μπαλόνι του. Έτσι, ο ομιλητής ζήτησε από τον καθένα να πάρει στα χέρια του ένα μπαλόνι στην τύχη, και να το δώσει σε όποιον είχε το όνομα που ήταν γραμμένο πάνω του. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, όλοι κρατούσαν το δικό τους μπαλόνι. Και στο σημείο αυτό, ο ομιλητής άρχισε επιτέλους να εκφωνεί τον λόγο του: «Αυτό που έγινε τώρα, είναι αυτό ακριβώς που συμβαίνει στην ζωή μας. Όλοι γυρεύουν και κυνηγούν παντού μετά μανίας την ευτυχία, χωρίς να ξέρουν που βρίσκεται. Εγώ λέω, λοιπόν, ότι η δική μας ευτυχία, αυτή που αφηνιάζουμε να την ανακαλύψουμε, βρίσκεται στην ευτυχία των άλλων ανθρώπων. Δώστε τους χαρά, και θα την βρείτε και εσείς. Αυτός για μένα, τόσο απλά, είναι ο σκοπός της ζωής».
 
ΥΓ: Μια ιστοριούλα, σαν πολλές παρόμοιες, που έχουν ξεφυτρώσει σαν όμορφα λουλούδια στο περιβόλι του Ίντερνετ, και που πολλές φορές, μέσα στον όγκο και την υπερβολή των πραγμάτων, τις προσπερνάμε ή τις σβήνουμε.

Περιπλανήσεις στο Άγιον Όρος

Του Βρετανού Πρέσβη, Τζων Κίττμερ

Ήμουν 19 χρονών όταν προσπάθησα για πρώτη φορά να πάρω διαμονητήριον για το ´Αγιον ´Ορος. Είμαι πιστός αγγλικανός, και ενδιαφέρομαι εδώ και πολλά χρόνια για το μοναχισμό και την πνευματικότητα της Ορθοδοξίας. Το 1987, η αίτησή μου δεν έγινε δεκτή και αποκαρδιώθηκα λίγο. Έτσι χρειάστηκε να περιμένω 25 και πλέον χρόνια για να καλύψω το κενό αυτό στο ελληνικό μου βιογραφικό.

Την περασμένη βδομάδα, αφού απέκτησα επιτέλους και χωρίς πρόβλημα (χάρη στις εκκλησιαστικές αρχές) την απαραίτητη άδεια, ταξίδεψα βόρεια, μόνος μου εκτός από την αστυνομική μου συνοδεία, με σκοπό να περάσω τρεις νύχτες στον ´Αθω. ´Ημουνα αποφασισμένος να περιηγηθώ ως προσκυνητής, με τη λιγότερη δυνατή εθιμοτυπία. Κατά την άποψή μου, ο σοβαρός προσκυνητής περπατάει και μετράει την πνευματική εμπειρία σε πραγματικό χρόνο, μακρυά από το αυτοκίνητο και το ρολόι. Τώρα πια που οι περισσότεροι ταξιδεύουν στο ´Ορος με αμάξι, ήμουν τυχερός που ένας από τους συνεργάτες της ασφάλειάς μου ήταν πρόθυμος να ανεχτεί έναν εκκεντρικό Άγγλο, και να με συνοδέψει πεζός.

Έτσι ο ακούραστος συνοδός ασφαλείας μου κι εγώ περπατήσαμε για πολλά χιλιόμετρα, άλλοτε στην ενδοχώρα, άλλοτε δίπλα στην ακτή, άλλοτε στο δάσος. Η φυσική ομορφιά του Όρους είναι εκπληκτική: βρίσκεται όχι μόνο στο αστραφτερό φως στην επιφάνεια του πελάγους και στον επιβλητικό όγκο του ´Αθω του ίδιου, αλλά και στη γεμάτη αποχρώσεις σκιά του φυλλοβόλου δάσους, και στους ορμίσκους και τους μυχούς της ακτής. Εκεί ένας λυρικός ρομαντικός νιώθει να προσεγγίζει το Υπερβατικό, άσχετα από την πίστη του και τις ελπίδες του.

Αλλά για μένα, η κύρια εμπειρία του ´Αθω δεν είναι τόσο η φυσική ομορφιά του παρθενικού τοπίου, όσο η εμβάπτιση του πιστού στους ρυθμούς και τις απαιτήσεις του μοναστικού βίου. Έτσι επισκεφτήκαμε πέντε μονές στα βόρεια και διανυκτερεύσαμε σε τρεις. Σε όλες, μας προσφέρθηκαν φιλοξενία, φιλία και συζήτηση με τους γέροντες, και παροτρυνθήκαμε διακριτικά να συμμετάσχουμε στην προσευχή της κοινότητας. Να ποιο είναι, ειδικά για τον μη ορθόδοξο, το προνόμιο του διαμονητηρίου.

Αγαπώ την ορθόδοξη λειτουργία και έχω παρευρεθεί σε πολλές υπέροχες λειτουργίες. Αλλά στην Ι.Μ. Ιβήρων, τη Σταυρονικήτα και τη Ξενοφώντος, είχα για πρώτη φορά την αίσθηση ότι η λειτουργία άνοιγε πραγματικά το δρόμο προς τις βαθύτατες πνευματικές αλήθειες και εξέθετε την ψυχή στην πιο βαθειά της αναζήτηση. Στη Θεία Λειτουργία της Ιβήρων και στον Εσπερινό της Ξενοφώντος, ντράπηκα για τα δάκρυα στο πρόσωπό μου. Αλλά, κοιτώντας γύρω μου, κατάλαβα ότι δεν ήμουνα ο μόνος. Οι περισσότεροι από εμάς συγκινηθήκαμε εμφανώς από τη θαυμάσια αρμονία της μουσικής, της αρχιτεκτονικής και της τέχνης, καθώς και από τον μεστό λόγο της λειτουργίας και τη σταθερή της προτροπή σε μια πορεία μετάνοιας και ελέους. Για μένα δεν ήταν μόνο μια πολύτιμη εμπειρία που θα φυλάξω, αλλά κάτι που ελπίζω να επαναλάβω στο διάστημα της θητείας μου εδώ στην Ελλάδα.

KISS AND TELL, όπως λέμε STEAL AND LEND.

To πολύ γνωστό τραγούδι  "Kiss and Tell" είναι από το 1988  - αχ, φοιτητής στην Πάτρα για το πρώτο πτυχίο Φυσικής - του Βρετανού τραγουδιστή Bryan Ferry και κυκλοφόρησε ως το δεύτερο single από το έβδομο άλμπουμ του Bête Noire..

Αυτό το τραγούδι μου ήρθε αμέσως στο μυαλό μόλις άκουσα το κλέψιμο - "κούρεμα" των τραπεζικών καταθέσεων στην Κύπρο. Μέθοδος που έφερε την Τραπεζική πρακτική 200 χρόνια πίσω. Δεν πανηγυρίζουμε όταν κλείνουν οι άλλες Τράπεζες για να επωφεληθούμε μερικά ψωρο- εκατομμύρια καταθέσεις, γιατί "όταν καίγεται το σπίτι του διπλανού σου, μπορεί να έρθει και η σειρά σου".  Mέθοδος που ακούει στο όνομα  ΚΛΕΨΕ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΣΕ...STEAL AND LEND.

Παλιά ξέραμε το ΤΥΠΩΣΕ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΣΕ...PRINT AND LEND. Τυπώνανε τζάμπα χρήμα οι Αμερικάνοι-ΔΝΤ και δανείζανε με υψηλό επιτόκιο τα κράτη-θύματα. Τώρα είδαμε και το ΚΛΕΨΕ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΣΕ.

Είναι πιο εύκολο φαντάζομαι. Είναι καλύτερη πρακτική για την αναμπουμπούλα, το σβέρκωμα και την χειραγώγηση που μας κάνουν. Άσε που δεν φέρνει και πληθωρισμό.

Πάντως το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου κλυδωνίζεται συθέμελα και κανείς δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σ’ ένα τραπεζικό σύστημα όπου κάποιος αποφασίζει αυθαίρετα το "κούρεμα" των καταθέσεων. Ένα τέτοιο τραπεζικό σύστημα δεν μπορεί να σταθεί. Γι αυτό παρατηρείται όλη αυτή η αναστάτωση που διαβάζουμε και βλέπετε - τρία χρόνια κλειστή είναι η  ρημάδα - . 

Μέχρι τώρα στην Ελλάδα βλέπαμε κλιμάκωση των μνημονίων...τώρα πάμε ένα κλικ πιο πέρα,ή μήπως δύο?  Βιάζονται και μάλιστα πολύ. Πότε θα έρθει η σειρά της Ισπανίας, της Γαλλίας και των άλλων?

Και τι δεν ακούσαμε αυτές τις μέρες. Η χαρά του δημοσιογράφου ήταν...εγώ δεν είμαι. Λοιπόν, να δούμε που θα κάτσει η μπίλια στο "κούρεμα". Στα 100.000 ευρώ και πάνω, λέω εγώ.

Τι μου θύμισαν αυτά τα 100.000 ευρω? Τα 100.000 ευρώ που εγγυάται το κράτος σε κάθε καταθέτη σε περίπτωση  κραχ των τραπεζών. Ε, ρε γέλια. ΠΟΥ ΝΑ ΤΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΒΡΕ ΠΑΤΡΙΩΤΗ?  Μου αρέσει που με ρωτάγανε κιόλας. Μα είναι εγγυημένα από το κράτος... μου λέγανε. Ε, ρε ψέματα που έχουμε ακούσει. Μας φλομώσανε τρία χρόνια τώρα. Αντε, 

ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ...

Και επειδή πάντα σας βάζω και κάτι επιμορφωτικό. Ο Ηράκλειτος έιχε πει: Tα πάντα ρει.

Ξέρετε και τι άλλο είχε πεί? 

"Πόλεμος πάντων πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους". 

Η γνωστή αυτή ρήση του μπορεί να αποτελεί μια γενική φιλοσοφική εκτίμηση ότι μέσα από τη σύγκρουση και από την αντιθετική σχέση των όντων δημιουργούνται τα πάντα, αλλά κερατάδες Γερμανο-Αμερικάνοι ένας σημερινός ένοπλος πόλεμος με σύγχρονα μέσα δεν είναι πατήρ, αλλά ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ, καταστροφέας ανθρώπων, καταστροφέας θεσμών, καταστροφέας διεθνών κανόνων νομιμότητας, καταστροφέας αρχών και αξιών, καταστροφέας κάθε έννοιας ηθικής, συνείδησης και αξιοπρέπειας του ανυπεράσπιστου πολίτη.
 .

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ

Ο πολύτιμος χρόνος της ωριμότητας...

 

---

 Ένα βαθιά αισιόδοξο μήνυμα, για όλους (νεότερους και ωριμότερους)!

Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο
από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος
χρόνος ζωής  απ'ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις
πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν
λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται,
καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι
δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη
χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι
εγωισμοί..
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για
να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα
μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο...
μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη
σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και
την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των
ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως
μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα
μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου
απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω
ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη
συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις
κι εσύ...»

Εγώ θα έλεγα, ότι μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε, αλλά όχι τα ΠΑΝΤΑ.
Γι αυτό, ΠΟΤΕ ΜΗ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ. ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΙΟΛΑΣ.
 

"Για ποιους πετάω στο Αιγαίο"! Ένα συγκλονιστικό κείμενο πιλότου μαχητικού.

Σαν αντικρίσω το άσπρα άλογα του Αιγαίου ,χάνεται η σκέψις μου στον Ουρανό του Θείου, του Ωραίου του Αληθινού !

Δεν είμαι ημίθεος ,δεν είμαι άτρωτος, δεν είμαι καν ήρωας !
Έχω τους φόβους μου , έχω τις αναστολές μου , έχω τις ανασφάλειες μου !


Μπορεί να μην είναι σε θέση να ζητήσω από την έρμη Πατρίδα κάτι το καλύτερο για μένα, για τα παιδιά μου ,μπορεί να μην είμαι καν ικανός για αυτά που παίρνω!

Όλες αυτές οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου ,σφίγγουν το λαιμό και ξεραίνουν το στόμα μου !

Καημένη Πατρίδα έχεις όλους τους άχρηστους στην πλάτη σου έχεις και μένα .Μπορεί να ήξερα πόσο επικίνδυνο και ανούσιο, ίσως και άχρηστο, για πολλούς εκεί κάτω να είναι αυτό που κάνω !

Ίσως και να έχουν δίκιο ,βλέπεις εγώ δεν κατεβάζω διακόπτες ,εγώ δεν οδηγώ λεωφορείο με 50 ψυχές ,εγώ δεν βγάζω φωτοτυπίες στα βουλευτικά έδρανα ένα χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη στη ζεστασιά της Βουλής!

Εγώ κάθομαι, σκέπτομαι ,μελετάω και περιμένω τον Τούρκο.Μπορεί και εγώ να μην έχω να πληρώσω τα κοινόχρηστα αλλά εσάς δεν σας ενδιαφέρει ,μπορεί να μην έχω να πληρώσω το χαράτσι στο Πατρικό του χωριού μου ,αλλά εσάς δεν σας ενδιαφέρει .Ούτε και πρέπει !

Εγώ όμως πρέπει να αδειάσω το μυαλό μου να κλειδώσω το υποσυνείδητο ,να μην σκεφτώ ότι με περιμένουν και εμένα στο σπίτι μου ,όπως τόσους και τόσους άλλους που δεν γύρισαν Ποτέ πίσω από μια ακόμη καθημερινή αποστολή .Ίσως και κάποιοι να πουν ότι τα ήθελε και τα έπαθε !

Εγώ όμως δεν πετάω για αυτούς ,πετάω για τον Πατέρα μου που καμαρώνει στην άκρη στο χωράφι όταν περνούν τα μαχητικά μας , πετάω για το παιδί στη Φλώρινα που περπατάει στο χιόνι να πάει στο σχολειό του ,πετάω για τον Παπά μας που κάνει χιλιόμετρα να κάνει Ανάσταση με τους τσοπαναραίους στο ύψωμα της Παναγιάς !
Πετάω για το ψαρά που βγήκε 4 το πρωί με την ψαρόβαρκα να φέρει το μεροκάματο στη φαμελιά του ,πετάω για το δασκαλάκο που πληρώνει απο την τσέπη του τις φωτοτυπίες στα Άγραφα της Καρδίτσας .

Για αυτούς πετάω .

Για να μπορούν να κάνουν αυτό που χρόνια κάνουν και να κρατάνε την Πατρίδα μας ζωντανή !
Ούτε αυτοί ,ούτε εγώ θα ζητήσω υπερωρίες γιορτές και Κυριακές ,γιατί εγώ πετάω για την Πατρίδα μου. Πετάω για τους δικούς μου ανθρώπους ,αυτούς που γλεντάνε με την ψυχή τους , ζούν για μιά στιγμή και όταν πεθαίνουν ξεπροβοδίζουν τους δικούς τους ανθρώπους με τραγούδια και εύχονται καλήν αντάμωση !

Ίσως κάποιο πρωί όταν κοιτάξεις ψηλά θα με δεις γιατί "
Εκεί που Ισιώνει ο Αετός, Οι Γλάροι δεν πετάνε" ! 
*Ένας από τους πολλούς που είναι όμως τόσο λίγοι !!! 

Οι νέοι αποτελούν τη μόνη ελπίδα της Ελλάδας!.

Γράφτηκε το 1920 αλλά δεν μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο.

> Οποιαδήποτε ομοιότητα με την πατρίδα μας είναι τυχαία ;

> Φράση της Ρωσσο-Αμερικανίδας Ayn Rand  ( Εβραία/δραπέτης από την Ρωσία το 1920
> στην Αμερική όπου ζήτησε και της δόθηκε πολιτικό άσυλο ):
>
> "Όταν καταλάβεις ότι, για να δημιουργήσεις κάτι, πρέπει να πάρεις άδεια από κάποιον που δεν δημιουργεί απολύτως τίποτα,
>
> Όταν αποδείξεις ότι τα χρήματα δεν τα παίρνεις εσύ που δουλεύεις τίμια, αλλά πάνε σ' αυτόν που κάνει ύποπτες δουλειές ή έχει μια θέση με μέσον,
>
> Όταν καταλάβεις ότι πολλοί γίνονται πλούσιοι όχι με την δουλειά, αλλά με δωροδοκίες και κρατικά χρήματα επειδή ελέγχουν το πολιτικό σύστημα, και ότι δεν τους προστατεύουν οι νόμοι - αντίθετα, τους καταδικάζουν - και όμως τους προστατεύεις εσύ ο ίδιος,
>
> Όταν καταλάβεις ότι η διαφθορά ανταμείβεται ενώ η τιμιότητα μετατρέπεται σε θυσία,
>
> ...Τότε μπορείς να είσαι βέβαιος, χωρίς τον φόβο ότι κάνεις λάθος,  ότι,
>
> Η κοινωνία σου και η πατρίδα σου, είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ".

> Alissa Zinovievna Rosenbaum

ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΟΧΙ ...ΚΡΟΙΣΟΥΣ

Επενδύστε στην ποιότητα, διώξτε τα "κλειστά" και κουτοπόνηρα μυαλά.

Είναι λυπηρό να βλέπεις στις μέρες μας να οδηγούμαστε στον παραμερισμό οποιουδήποτε θα μπορούσε να παίξει καταλυτικό και αφυπνιστικό ρόλο στο γενικότερο πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό νιρβάνα. Έναν νιρβάνα που χειραγωγημένα δημιουργείται από κάποιους κύκλους και μετατρέπει τους ανθρώπους σε άβουλες μάζες. Η περιθωριοποίηση αυτών τρέφεται από τη λεγόμενη πολιτικοοικονομική κρίση που έχουμε στις μέρες μας και είναι απόρροια της ηθικής κρίσης και της ισοπέδωσης αξιών και αρχών που καταστρατηγήθηκαν βάναυσα όλα τα προηγούμενα χρόνια. 

Και έχουμε φθάσει σε μια παντελή έλλειψη κρατικής μέριμνας ακόμη και για ουσιώδη πράγματα, σε κοινωνικές ανισότητες και διαμάχες, σε κομματικές κατακρίσεις και αγκυλώσεις, σε εγωισμούς υπέρμετρους και αδιαφορία, σε ομοιογενοποιήσεις και έλλειψη της κοινής λογικής, σε απαξίωση προτύπων και μέτρων, σε αδιαφορία για το φυσικό περιβάλλον, για τον αθλητισμό και την άμιλλα.  Εμείς παρακολουθούμε απλά, σαν αμέτοχοι θεατές, τον κατήφορό μας.   

Δεν επιτρέπεται π.χ. στο σχολείο που είναι ο τροφοδότης της μελλοντικής μας μόρφωσης και καλλιέργειας ο μαθητής να δείχνει ασέβεια και θράσος προς τον δάσκαλο του και προς την μαθητική  κοινότητα.                 

Οι ισορροπίες έχουν διαταραχτεί πλήρως.Θα πρέπει να υπάρξει γενική αναθεώρηση της λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας προς όλες τις κατευθύνσεις και φυσικά ο υπουργός παιδείας να μην είναι κομματικό όργανο.

 

Είναι διάχυτη λοιπόν η δυσφορία για το αδιέξοδο της πολιτικής τους τρία ολόκληρα χρόνια τώρα που μας φλόμωσαν στα ψέμματα με τις λίστες και τους στόχους των μνημονίων τους που δεν πιάνονται ποτέ σαν τα φαντάσματα και διαρκώς θέλουν αναθεώρηση πετσοκόβωντας μόνο τους μισθούς μας. Είναι βαρύτατες οι ευθύνες των πολιτικών αρχηγών και των παρατρεχάμενών τους που προκάλεσαν την ηθική απαξίωση της δημοκρατικής λειτουργίας θεσμών και ιδεών και νομιμοποίησαν το λάδωμα και το γρηγορόσημο.

 

Δημιουργήθηκε έτσι ένα στρεβλό και ασσύμετρο μπαλόνι δικαιωμάτων, μιζών, πελατειακών σχέσεων, αναξιοκρατίας, κρατικής παρέμβασης και αυθαιρεσίας που είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί να προδώσουν την αποστολή τους. "Βρείτε στοιχεία να τα πάτε στον εισαγγελέα" είπε ο Σημίτης, "ηθικό ή νόμιμο" είπε ο Βουλγαράκης, "πλήρη κάθαρση" λένε πολλοί και στέλνουν 200 φακέλους σε δυο μόνο ανθρώπους-οικονομικούς εισαγγελείς τους λένε-. Τι να πρωτοκάνουν αυτοί, χωρίς 10 - 15 βοηθούς εισαγγελείς? σε μικρά γραφεία με τόσους φακέλλους στοιβαγμένους και χωρίς internet όπως λένε? ...Στάχτη στα μάτια μας, λέω εγώ.

 

Επόμενο ήταν να σκάσει και να λουστούμε τις υποχρεώσεις μας που είχαμε απεμπολίσει. Το ψάρι βρωμάει απο το κεφάλι γιατί μεθοδευμένα η πολιτική τους είχε αναλωθεί στην τεχνική να διαχειρίζονται και να διατηρούνται στην εξουσία απλώνοντας ένα δίχτυ από μαριονέτες-κομματικούς γλείφτες και του πιο μικρού κοκκάλου που τους έριχναν από τα λουκούλεια γεύματά τους - κοινώς επιχειρηματικές συμφωνίες.

 

Ας σταματήσω εδώ, μην με πούνε και μένα δημοσιογράφο που μόνο κρίνω και δεν προτείνω.

Αλλά ευτυχώς δεν δουλεύω σε κανένα μεγάλο ή μικρό Μ.Μ.Ε., δηλ. Μέσο Μετάλλαξης Εγκεφάλων που πολύ καλά έκαναν τη δουλειά για την οποία αμείφθησαν αυτά τα χρόνια. Και μιλάω για τις πολιτικές τους αναλύσεις αλλά και για τα ευκολοχώνευτα σήριαλ και ριάλιτυ που κρατούσαν χαμηλά τον πήχυ.

 

Υ.Γ.  Για να κάνω και μία πρόταση από σήμερα, σας λέω, να πάμε όλοι μας ενάντια στο ρεύμα  που κυριαρχεί στην κοινωνία με ξεχωριστές και ιδιαίτερες προτάσεις που πάνε αντίθετα στην τάση βολέματος, αδράνειας και ισοπέδωσης και αποτελούν τις μοναδικό μοχλό που θα φέρει την αλλαγή νοοτροπίας και θα σηματοδοτήσει την μελλοντική μας πραγματική ανάπτυξη. 

Σκεφτείτε, ιδέες υπάρχουν.

 

  

   

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΨΑΧΝΟΥΝ.........ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Στην εποχή μας, εποχή της φαινομενικής αυτάρκειας αγαθών και υπηρεσιών και της πνευματικής ανεπάρκειας των ανθρώπων γίνεται λόγος για κρίση και για προβλήματα που οδηγούν σε αδιέξοδο. ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΨΑΧΝΟΥΝ...αλλά πολύ φοβάμαι ότι οι περισσότεροι την υποσκάπτουν, την κουκουλώνουν και βάναυσα την διαστρεβλώνουν. Βλέπουμε, όμως, ότι η αλήθεια ψάχνει τρόπο διαφυγής και θέλει να βγεί στην επιφάνεια. Γι΄ αυτό και ο Μένανδρος είχε πει ότι " ο χρόνος φέρνει την αλήθεια στο φως " ...Αχ, αυτός ο χρόνος. Αυτός ο πανδαμάτωρ χρόνος. Για πόσο καιρό μπορεί να είναι κρυμμένη μια αλήθεια που κουκουλώνεται βίαια?

Πρέπει να βιώσουμε καλά μέσα μας ότι αυτὸ που έχει σημασία στη ζωή, δεν είναι η ατομικὴ καταξίωση και οι εγωιστικὲς επιδιώξεις, αλλὰ το μοίρασμα με τους συνανθρώπους, ο κοινὸς δρόμος με τους άλλους, η συμπόνοια και το πνεύμα της θυσίας για τον κάθε άνθρωπο.

Εδώ στην Ελλάδα, όμως, δυστυχώς, αντί να χτυπάμε αυτούς που βάζουν τη φωτιά, μας καίνε και μας βρωμίζουν κυριολεκτικά και μεταφορικά, χτυπάμε εκείνους που βαράνε την καμπάνα του συναγερμού, σηκώνουν τα μανίκια και μπαίνουν μπροστά να καθαρίσουν τις λάσπες και τις βρωμιές που άφησαν οι " γνωστοί - άγνωστοι ".

Πριν Μιλήσεις, Άκου.
Πριν Γράψεις, Σκέψου.
Πριν Πληγώσεις, Νιώσε.
Πριν Μισήσεις, Αγάπησε.
Πριν τα Παρατήσεις, Προσπάθησε.
Μα Πριν Πεθάνεις, ΖΗΣΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!


“Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή” ( Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη )


Εδώ και μήνες η Ελλάδα είναι στο πραιτώριο. Χλευάζεται και
κατασυκοφαντείται. Αναίσχυντοι αργυραμοιβοί την παίζουν στα ζάρια.
Προσβάλλουν τους ανθρώπους της, αμφισβητούν την ιστορία της και τον
πολιτισμό της. Όποια εφημερίδα και να ανοίξεις, μας έχουν κατατάξει
στα «σκουπίδια». Μας θεωρούν ένα περιττό βάρος, από το οποίο
όλοιθέλουν να απαλλαγούν, αλλά δεν ξέρουν ακόμα πώς.
Ε, λοιπόν, η Ελλάδα δεν είναι για τα σκουπίδια!
Δεν είμαστε οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Χαβαλέδες ήμασταν
για πολύ καιρό. Βάλαμε τον αυτόματο πιλότο. Ένας φτωχός λαός, που
γνώρισε την αφθονία και παρασύρθηκε γιατί νόμισε πως θα κρατήσει για
πάντα. Πίστεψε και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» κάποιων
αδίστακτων πολιτικάντηδων. Για την ακρίβεια ίσως στην Ελλάδα υπάρχουν
λιγότεροι διεφθαρμένοι και τεμπέληδες απ’ ότι σε πολλές άλλες χώρες.
Και τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Είναι μια δύσκολη ώρα, αλλά δεν
ήρθε το τέλος.

Όμως, ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα το 15% του πληθυσμού της δεν ζει με κουπόνια.
Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα, κάθε ελληνόπουλο έχει δωρεάν πρόσβαση στο
Πανεπιστήμιο.
Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα, έστω ημιτελές, αλλά έχουμε σύστημα υγείας.
Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα κράτος που έχει μια μεγάλη
περιουσία. Άλλα κράτη δεν έχουν τίποτα. Αυτήν βλέπουν και ξερογλύφονται.
Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα οι γονείς βοηθάνε τα παιδιά τους και εκείνα
τους γονείς τους.
Ευτυχώς, η μικρή και φτωχή Ελλάδα δεν ήταν απούσα από καμιά μεγάλη
μάχη για την ελευθερία. Και έδινε το είναι της, όταν οι άλλοι είχαν
ήδη παραδώσει και την ψυχή και το πνεύμα.
Ευτυχώς ακόμα, η Ελλάδα έχει μέλλον.

Έβλεπα εκείνα τα κορίτσια της Εθνικής Ομάδος Πόλο, να ανεβαίνουν στον
Όλυμπο, μες τη «φωλιά του Δράκου», και είπα , πως δεν χάθηκε η
ελπίδα. Υπάρχει ακόμα το μέταλλο του νικητή.
Η Ελλάδα έχει μέλλον, γιατί στη μακραίωνα ιστορία της κάθε μεγάλη ήττα
και καταστροφή, αντί να την αφανίσει, την ανάσταινε!

Γιατί τα γράφω αυτά; Μου τηλεφώνησαν κάποιοι «φίλοι» απ’ το εξωτερικό
και μας ….νεκρολογούσαν! Είναι απ’ τα κοράκια που έχουν στοιχηματίσει
στην πτώχευσή μας και ανησυχούν μήπως και χάσουν τα λεφτά τους! Και
βιάζονται! Τόσο πολύ θύμωσα που έκλεισα το τηλέφωνο. Ύστερα τους
έστειλα το κείμενο που ακολουθεί….

“Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή.
Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν
ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.
Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ
πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.
Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς
ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα
χάσµα.
Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν
ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη.
Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ
ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.
Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης
εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ
φυσικοῦκόσµου.
Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα,
γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …».
Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα
πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ
προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ
ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.
Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει
καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν
ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ἕνα λαὸ περιορισµένο.
Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ
τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση.
Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ
γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε;
Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας
δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης.
Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ
µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ
στὴλογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα
καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ
ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς
νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ
ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ
στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ
’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς
πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη
τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς
γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία.
Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ
πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης
χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς
ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ
ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ,
τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου
ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴνἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς
καρδιᾶς του.
Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους
τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ
βρίσκεται.
Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ
ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ
λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε. Ἂς
συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»


Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου
Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963
Σαν να το είπε χθές!